20:10

1402/12/11

فاصله اجتماعی یا انسجام اجتماعی

اعضای جامعه ایرانی اسلامی مانند پازل در کنار هم چیدمان شدند و در صدد حفظ انسجام اجتماعی برای تحقق اهداف جامعه که از نگاه جامعه شناسی همان بقای سیستم اجتماع بود ایفای نقش کرده و برای رفع یکی از اصلی‌ترین نیازهای جامعه که سلامت جامعه بود متمرکز شدند تا از این طریق احساس آرامش و امنیت را به جامعه برگردانند.

 

شاید بتوان گفت که طرح فاصله اجتماعی بخشی از انسجام اجتماعی جامعه را به تصویر کشید، چون نشان داد که ” من ” نوعی آنقدر به دیگری وابستگی دارم که از خیلی از امور خودم به خاطر حفظ سلامت دیگری می گذرم.

حال اگر بخواهیم تحلیلی داشته باشیم اینکه این همه همدلی و همراهی که بیشتر در قالب پویشها و رزمایشها و…تجلی پیدا کرد ناشی از روحیه دینداری و خدامحوری حاکم بر جامعه ایرانی اسلامی بود که در این راستا برای تقویت انسجام احتماعی در جامعه شاهد بودیم؛ شاهد حضور همه اقشار بودیم اعم از کادر درمانی پزشکان و پرستاران ، اصناف و تولیدکنندگان ، سازمانهای دولتی و تشکلهای غیر دولتی و حتی نیروهای مسلح نظامی و انتظامی و… در این صحنه‌های مهربانی بودیم که با همراهی و احساس همدردی از عمق وجودشان مایه می‌گذاشتند که این همبستگی اجتماعی بالا عده ای را حتی به مقام شهید خدمت در راه سلامت نائل گردانید و این نشان می دهد اگرچه طرح فاصله اجتماعی مطرح شد تنها فاصله ای بود که در بطن و متن آن سرشار از انسجام اجتماعی بود و این اتحاد و انسجام نشان می دهد که در جهت حفظ کل سیستم یا جامعه هر کدام به نقشهای خود پرداخته وایفای نقش نموده تا با کارکرد اجتماعی بتوانند به بقای جامعه کمک نماید و در این ایام نشان داد که همه نهادها و سازمانها و اقشار اجتماعی بصورت فعال و حتی خودجوش بر فوری‌ترین نیازهای جامعه متمرکز شوند و با اقدامات عملی و به‌دور از شعار زدگی فقط سلامت و آسایش و آرامش جامعه را مدنظر قرار دهند.

 

با نگاهی دیگر می توان گفت که این بحرانها فرصتی برای تمرین و عملی نمودن توانمندی ها و ظرفیت های انسانی بود چون به نظر می رسد که این توانمندی انسانهاچیزی فراتر از اقدامات روزمره ما انسانهاست و در شرایط عادی زیر سایبان اطمینان خاطر افراد پنهان است و در جایی خود را نشان می دهد که انسان نیازمند آن است و بنده به این امر اعتقاد دارم و در قیاس توانمندی، دویدن انسان برای ورزش عادی را با شرایط اضطراری مثل این که خطری او را تهدید می کند ،مقایسه می کنم.پس نتیجه می گیریم که توانمندی ما انسانها بسیار بالاست و در این ایام برما ثابت شد که انسان در هر شرایطی قدرت انطباق با شرایط را دارند چون در این شرایط بحرانی که وضعیت نابسامانی بر جامعه حاکم بود و اکثر در خانه ها محبوس بودند یاد گرفتند که با هزینه‌ های کم و در سایه ارامش و آسایش و سادگی و بدون رقابت زندگی آرام داشت ، به یاد همنوع خود بود ، همه برای رسیدن به هدفی والاتر که حفظ جامعه است تلاش کرد و از طرفی دیگر می توان تهدیدات را به فرصت تبدیل کرد به مثابه همین شرایط که علیرغم اینکه همه درگیر بوده و مشاغل و درآمدها تعطیل بوده ولی همه کمک می کردند و در قالب بسته های حمایتی، معیشتی و طرح مساوات به انفاق و بخشش اموال و آذوقه خودشان برای کساتی که نیازمندتر بودند اقدام می کردنند که این همه ایثار فقط در سایه انسجام اجتماعی بالا میسر است.

نویسنده ؛ باقر رجبی ویسرودی

منبع: کانال جامعه شناسی در یک نگاه

انتهای پیام/

انتهای پیام/

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *