بهار در ییلاقات به دلیل کوهستانی بودن ازماه اردیبهشت خود را نشان میدهد و کم کم رویش گیاهان و گل دهی در دشت و کوهها آغاز میشود و چاکها و علفزارها سرسبزی و زیبایی را به رخ هر رهگذری میکشند ی.
اختصاصی/ صبح رانکوه: محمد تقی صیادی امام: یکی از جاذبه های روستایی برداشت علوفه است که از اواخر خرداد شروع میشود و این کار زیبا و پُر جذبه در روستای اومام به مانند روستاهای دیگر نیز در باغها و در زیر درختان فندق و چاکها و… انجام میشود در فصل علف بینی مردم روستایی و سایل و ملزومات برای برداشت علوفه را آماده و مهیا میکنند و بعد از اینکه علف ها باندازه ی ارتفاع مورد نظرشان رسید ( حدود سی سانتی متر )اقدام به برش آن توسط وسیله ای بنام درگزمیکنند.
ابزارهای لازم برای درگز زنی عبارتند از درگز، بلنگ(جلووِه)،سندان چکش،سنگ درگز و…است
یکی از مشکلات در گززنی این است که که تیزی درگز بر اثر بریدن علف سریع کم میشود که درگز زننده برای تیز نمودن مجدد از چکش و سندان استفاده میکند با کوبیدن چکش برروی درگز لبه درگز نازک شده و پس از سوهان زدن به آن تیزی خودرا بدست می آورد.
بعد از در گززنی که باید با دقت و مهارت انجام شود،کشاورزان علفهای بریده شده را بعد از یک یا دو روز در باغ یا چاک رها میکنند تا خشک شود .
بعد از این دو مرحله( علف بینی و خشک شدن)، ریسه کردن آغاز میشود ،که برای ریسه نمودن علف دو نفر یکی به عنوان دهنده علف و فرد دیگر به عنوان پیچنده کاررا شروع میکنند،در این مرحله از برداشت علوفه فرد پیچننده با استفاده از چوب کوچکی به طول بیست و پنج تا سی سانتیمتر با نام محلی پیچه چو(تابه چو)عمل تابیدن ریسه را انجام می دهد. وقتی اندازه طول علوفه به حد معمول رسید علوفه توسط این دو نفر تاب داده می شود تا به صورت ریسه در آید(طول لازم برای ریسه کردن علوفه دو تا سه متر می باشد) در هنگام ریسه کردن علوفه بوسیله نفری که پیچه چو را به همراه دارد، علفها پیچیده و در آخر به هم تنیده میشوند.جالب است بدانیم که گذاردن نام ریسه بر روی این نوع بسته بندی به این دلیل است که علفها مانند طناب به هم تابیده ودرهم تنیده میشوند. این نوع بسته بندی یاریسه کردن برای سهولت در حمل و نگهداری علوفه در انبار میباشد.تا در زمستان و روزهای برفی برای خوراک دام استفاده گردد.
محمدتقی صیادی اُمام
