چند روز پیش تصمیم گرفتم با خانواده سری به یک بازار محلی بزنیم . « بازارهای محلی »یکی از سرمایه های فرهنگی فراموش شده در این استان هستند که روز به روز محتوا و ماهیت خود را از دست می دهند و هر چه بیشتر به بازار دست فروشان شبیه می شوند…   اختصاصی صبح […]

 چند روز پیش تصمیم گرفتم با خانواده سری به یک بازار محلی بزنیم . « بازارهای محلی »یکی از سرمایه های فرهنگی فراموش شده در این استان هستند که روز به روز محتوا و ماهیت خود را از دست می دهند و هر چه بیشتر به بازار دست فروشان شبیه می شوند…

 

اختصاصی صبح رانکوه / رضا سف پور:

چند روز پیش تصمیم گرفتم با خانواده سری به یک بازار محلی بزنیم  « بازارهای محلی »یکی از سرمایه های فرهنگی فراموش شده در این استان هستند که روز به روز محتوا و ماهیت خود را از دست می دهند و هر چه بیشتر به بازار دست فروشان شبیه می شوند ، اما بیش از خود بازار ، شرطی که دختر کوچکم برای آمدن به بازار برایم گذاشت مهم بود! . او گفت ؛ می آیم به شرط آنکه ساعت یک و نیم خانه باشیم ، تکرار سریال کره ای را باید ببینم !

ابتدا فکر کردم رسانه ملی باز هم تکرار سریال « جومونگ » یا « یانگوم » را در یکی از ده ها شبکه مشابه خود گذاشته تا مردم را سرگرم کند اما او گفت فلان شبکه سریالی دارد با عنوان « خانواده کیم چی » که باید حتما آن را ببینم ! . برایم بسیار جالب شد که بدانم « خانواده کیم چی » چرا از « خانواده ما » مهم تر شده که دخترم نمی خواهد آن را از دست بدهد . تصمیم گرفتم قید بازار را بزنم و پای تلویزیون آنقدر بنشینم تا « خانواده کیم چی » شروع شود….

سریال جذاب و پر کششی بود که محتوای اصلی آن را سنت های قدیمی مردم کره و بخصوص « آشپزی کره ای » تشکیل می داد و در کنار آن از یک درام نسبتا قوی هم برخوردار بود . بطوری که سانسورهای مکرر تلویزیون چندان لطمه ای به اصل قصه نزده بود . بله …. آشپزی !!! . این دومین سریال پرطرفدار کره ای با موضوع آشپزی بود که در ایران و چندین کشور دیگر بطور هم زمان پخش می شد و در آن بهترین بازیگران کشور کره ، از جمله همان بازیگران نقش « جومونگ » و « یانگوم » حضور داشتند و کاملا مشخص بود که برای بازارهای بین المللی طراحی و ساخته شده است .

امروزه « دیپلماسی غذا » رکن مهمی در روابط بین الملل بازی می کند . کره ای ها و ژاپنی ها ضرب المثلی معروف دارند که می گوید ؛ « غذای مرا بشناس ، مرا بشناس ! » . به نظرم رسید ما چقدر در این حوزه ، همچون ده ها حوزه دیگر کم کار و بی توجه هستیم . امروز اگر مردم دنیا از نشستن بر خودروهای کره ای لذت می برند و بخش مهمی از تورهای بزرگ جهانی به سمت کشورهایی مثل کره و ژاپن سرازیر هستند ، بدون شک یکی از علل آن کارکرد درست رسانه ها و بخصوص صنعت سینما و تلویزیون آن کشور هاست . سالهاست مردم دنیا با سریال های دنباله دار و فیلم های سینمایی اکشن کشورهای آسیای جنوب شرقی آشنا هستند که یکی از ارکان مهم آنها توجه به همین سنت ها ، آداب و باورهای مردمشان است .  حال سوال اصلی این است ؛ « ما چرا از این فرصت ها غافلیم ؟ »

چندی پیش در خبرها آمد که رشت به همراه ۴۶ شهر دیگر از ۳۳ کشور جهان به شبکه « شهرهای خلاق جهان » پیوست. در این خبر آمده بود که نام رشت به عنوان تنها شهر کشور در زمینه « خوراک شناسی » و نام اصفهان به عنوان شهر« صنایع دستی » در یونسکو به ثبت رسیده است .

کارشناسان « فرهنگ » و پژوهشگران « توسعه » به خوبی بر اهمیت این خبر واقفند . این فرصت بزرگی است که هنوز به درستی درک نشده و به آن توجه نکرده ایم . در عوض هنرمندان و مسئولان فرهنگی استان اصفهان سالهاست که از این پتاسیل در تولید فیلم ها و سریال های خود استفاده کرده و تولیدات فرهنگی و رسانه ای خود را در سطح شبکه های مختلف ملی و ماهواره ای عرضه می کنند .

شاید جالب باشد بدانیم که در حال حاضر بیش از ۱۷۰ نوع غذای محلی اصیل در گیلان تهیه می شود که به لحاظ تنوع ، طعم و خاصیت و از همه مهتر توجه به ارتباط انسان با اقلیم و درک درست طبایع چهارگانه (Four Humours) آدمی بی نظیر است . با اینحال هنوز توجه چندانی به این قابلیت بی نظیر نشده است .

لذا به اهالی فرهنگ و هنر بخصوص صدا و سیما و شبکه استانی باران به عنوان اصلی ترین رسانه جمعی از یک طرف ، و متولیان فرهنگ استان از جمله نهادهای مهمی همچون استانداری ، شهرداری ها ، اداره کل میراث فرهنگی ، صنایع دستی و گردشگری و نیز بخش خصوصی ، پیشنهاد می شود از این فرصت طلایی برای معرفی استان گیلان به دنیا بهره برده و آن را گامی مهم در جهت توسعه پایدار استان تلقی کنند .

استان گیلان به  جهت اقلیم بی نظیر، از لوکیشن های جذابی برای تولیدات سینمایی و تلویزیونی بلند مدت برخوردار است و هنرمندان توانا و نام آور گیلانی نیز سالهاست که در این حوزه صاحب تجارب ارزنده ای شده اند و با افتخار سهم مهمی در هنر بازیگری کشور دارند . از اینرو نباید از این پتانسیل بی نظیر به عنوان گامی در جهت « توسعه پایدار » استان غافل شد . چه بسا تولید سریال هایی از این دست با محوریت فرهنگ ، آداب ، سنن و بخصوص غذاهای گیلانی عامل مهمی در جذب گردشگر و معرفی ذخایر فرهنگی استان بوده و باعث رونق اقتصاد استان و منطقه شود . البته بدیهی است انتخاب رشت به عنوان « شهر خلاق غذا » ، یک نماد برای استان گیلان محسوب شده و نباید این شهر ، جدا از شهرهای دیگر استان سرسبز و زیبای گیلان مورد توجه قرار گیرد و مراد ما از این مطلب توجه به کل استان به عنوان « استان خلاق در غذا » است .

 

رضا سیف پور – مدرس دانشگاه