07:22

1402/12/05

گزارش (( صبح رانکوه )) از تبعات بی برنامگی های بازار چای کشور قیمت چای ایرانی به زیر 45 سنت

چای

 اختصاصی صبح رانکوه/ به گزارش خبرنگار صبح رانکوه چند ماه پیش فرماندهی انتظامی رودسر نزدیک به 40تن از چای سنواتی انبار شده را دراین شهرستان کشف کرد که صاحبان آن قصد فروش این چای غیر آشامیدنی را در بازار داخلی داشتند .در حالی که طبق قانون چای بعد از گذشت سه سال از انبار شدن دیگر قابل آشامیدن نیست وباید به کمپست وبه مصارف غیر انسانی تبدیل شود اما این چای هم در بازار خارجی کشور در حال توزیع شدن بوده وهست . تنظیم و توزیع این چای تا چند سال پیش بر عهده شرکت تعاونی روستایی بوده که نتیجه عملکرد این شرکت،از دست رفتن بازار خارجی چای ایرانی و سقوط قیمت آن به کیلویی 45 سنت بوده است . این وظیفه اخیراً به سازمان چای واگذار شده که مسؤلان آن قصد دارند تا پایان سال 94 چای های سنواتی باقی مانده در انبار ها را از بین ببرند. اما با چه برنامه ای ،هنوز معلوم نیست . مشکل صنعت و بازار چای ایران آن طور که پژوهش های علمی وهمین طور فعالان بازار می گویند، سیاست های نادرست دولت به عنوان تنظیم کننده بازار بوده وهست . در نتیجه،به گفته فعالان بازار وکارشناسان ، نابسامانی هایی در بازار چای ایجاد شده ؛نابسامان هایی که عمده آن تازگی ندارد و سال هاست که با زا ر چای کشور را دستخوش تغییرات نامطلوب برای تولید کننده و صادر کننده کرده است . تازه ترین این نابسامانی هم ازدست رفتن بخش مهمی از بازار صادراتی این محصول است .
سیاستی که دولت از سال های قبل از انقلاب اسلامی تا کنون – بااندک تغییراتی- در مورد بازار این محصول ایرانی پیش گرفته ، کنترل بازار داخلی از طریق خرید انحصاری برگ سبز بوده که به دلیل نبودن نظارت کافی وانحصاری بودن خرید ،کیفیت چای را کاهش داد . این رویه نیز تاکنون توسط سازمان چای وشرکت تعاونی روستایی اجرا شده است. اما آنچه هم اکنون فریاد صادرکننده ها را برآورده ، حاصل عملکرد شرکت تعاونی روستایی در سال های 84 تا 87 و بی برنامگی سازمان چای کشور به عنوان متولی کنونی این محصول است.
امتیاز هایی برای خراب کردن بازار
نایب رئیس انجمن صنفی کارخانجات چای ایران( قاسم رضاییان)  می گوید: ((سازمان های شبه دولتی مانند شرکت های تعاونی روستایی به عنوان مباشران دولت از امتیازات ویژه استفاده کرده اند و چای را به قیمت بسیار اندک خریدند و انبار کردند تا قانوناً فاسد شد.)) براساس قانون،چای پس از سه سال انبار شدن قابل شرب ومصرف انسانی نیست و به چای سنواتی تبدیل می شود که باید به کمپوست تبدیل شود .اما ظاهراً به ادعای رضاییان ،این شرکتهای چای را از سال 83تا 88 انبا رکرده اند ولی به جای کمپوست کردن ،آن را به بازار داخلی و خارجی عرضه کردند به گفته این نایب رئیس انجمن تولید کنندگان چای کشور ،در حال حاضر 16 هزار تعاون روستایی در کشور وجود دارد ؛یعنی 16 هزار مدیر در سطح کشور ! اگر نیت این نهادها خیر بود ، قطاً یکی از این مدیران قابلیت مدیریت و برنامه ریزی برای تنظیم بازار را داشتند و در نتیجه یک کیلو چای هم انبار نمی شد . شرکت تعاونی روستایی از سال 84 و به دنبال انحلال سازمان چای، مسؤل خرید تضمینی چای شد.
یکی از شواهدی که برای این اقدام غیر کارشناسی ارایه میشود ، دریافت امتیازهایی مانند واردات چای واستفاده از حواله تولید داخلی است ، زیرا به ازای تولید هر کیلو چای ایرانی ،حواله واردات دوکیلو چای خارجی دریافت کردند که این حواله تا سال 92 وجود داشت .
بازار صادرات خراب شده
(( بازار صادرات هم شدیداًَ خراب شده )) این عضو اتحادیه بازرگانان و صادرکنندگان گیلان درباره بازار خارجی چای کشور می گوید . به گفته رضاییان ((صادرکنند گان چای بعد از سال ها تلاش و هزینه ، بازارهایی را برای چای ایرانی به دست آوردند و توانستند چای را از کیلویی 73 سنت به سختی به یک دلار برسانند اما با عرضه این چای نامرغوب به بازار خارجی ، قیمت چای ایرانی به 45 سنت سقوط کرد)).
هر چند علی محرر ، رییس سازمان چای کشور ، در واکنش به این ادعاهای صادرکنندگان به «تعادل» می گوید: صادرکننده های ما همیشه در راستای منافع خود اظهارنظر میکنند اگر منافع آنها در این باشد که چای بیش از سه ساله را صادر کنند ، از آن دفاع می کنند وگرنه علیه آنها صحبت می کنند.به علاوه محرر به رویه های وارداتی کشورهای دیگر استناد میکند:کشورهای مقصد کالایی مانند چای یا هر کالای دیگری استانداردها و مقررات معینب برای واردات دارند و اگر بر اساس ارزیابی های آنها کالایی قابل استفاده برای بازار آنها نباشد ، خریداری نمی کنند.
با این حال این صادرکننده چای همچنان معتقد است که بازارهای ترکیه ، آذربایجان ، آسیای میانه و کشورهای اروپایی چای کشور در سه ماهه اول سال هم گرچه نشان از افزایش حدود 40 درصدی صادرات دارد اما از آنجا که چای آشامیدنی و چای کمپوست هر دو ذیل این آمار محاسبه شده اند ، نمی تواند سندی برای ادعای بهبود بازار صادراتی چای کشور باشد.به عبارت دیگر ، بر اساس این آمار میزان صادرات چای قابل شرب و غیر قابل شرب هر دو افزایش داشته ولی مشخص نیشست که سهم کدام یک غالب بر دیگری بوده است.
چای سنواتی تا سال 94 از بین می رود
رییس سازمان چای درباره برنامه سازمان برای تنظیم بازار به «تعادل» می گوید: قصد ما افزایش صادرات و از بین بردن چای سنواتی است. تا چای سنواتی از بین نرود ، وضعیت چای کشور تغییری نمی کند.امیدواریم تا پایان سال 94 ، چای سنواتی را از بازار چای کشور محو کنیم. به گفته وی امسال 13 هزار تن چای کمپوست شده داریم که باید آنها را به عنوان چای غیرآشامیدنی صادر کنیم.با این حال وی از جزییات روش های رسیدن به این دو هدف توضیحی نمیدهد.گویا ادعای تولیدکنندگان و صادرکنندگان چای درباره این سازمان هم درست است:سازمان چای برای تغییر رویه ها مسوولیت را از سازمان تعاونی روستایی گرفت اما نه برنامه درستی دارد و نه ساختار معینی ، و عواقب آن ، دامن چای کشور را گرفته است.
فعالان بازار و کارشناسان ، نابسامانی هایی در بازار چای ایجاد شده؛نابسامانی هایی که عمده آن تازگی ندارد و سال هاست که بازار چای کشور را دستخوش تغییرات نامطلوب برای تولیدکننده و صادرکننده کرده است.تازه ترین این نابسامانی هم از دست رفتن بخش مهمی از بازار صادراتی این محصول است.سیاستی که دولت از سال های قبل از انقلاب اسلامی تاکنون-با اندک تغییراتی-در مورد بازار این محصول ایرانی پیش گرفته،کنترل بازار داخلی از طریق خرید انحصاری برگ سبز بوده که به دلیل نبود نظارت کافی و انحصاری بودن خرید، کیفیت چای را کاهش داد. این رویه نیز تاکنون توسط سازمان چای و شرکت تعاونی روستایی اجرا شده است.اما آنچه هم اکنون فریاد صادرکننده ها را برآورده ، حاصل عملکرد شرکت تعاونی روستایی در سال های 84 تا 87 و بی برنامگی سازمان چای کشور به عنوان متولی کنونی این محصول است.
امتیازهایی برای خراب کردن بازار
نایب رییس انجمن صنفی کارخانجات چای ایران به «تعادل» می گوید: «سازمان های شبه دولتی مانند شرکت های تعاونی روستایی به عنوان مباشران دولت از امتیازات ویژه استفاده کرده اند و چای را به قیمت بسیار اندک خریدند و انبار کردند تا قانونا فاسد شد». بر اساس قانون ، چای بعد از سه سال انبار شدن قابل شرب و مصرف انسانی نیست و به چای سنواتی تبدیل می شود که باید به کمپوست تبدیل شود. اما ظاهرا به ادعای رضاییان ، این شرکت ها چای را از سال 83 تا 88 انبار کردند ولی به جای کمپوست کردن ، آن را به بازار داخلی و خارجی عرضه کردند.به گفته این نایب رییس انجمن تولیدکنندگان چای کشور، در حال حاضر 16 هزار تعاونی روستایی در کشور وجود دارد؛یعنی 16 هزار مدیر در سطح کشور! اگر نیت این نهادها خیر بود، قطعا یکی از این مدیران قابلیت مدیریت و برنامه ریزی برای تنظیم بازار را داشتند و در نتیجه یک کیلو چای هم انبار نمی شد.شرکت تعاون روستایی از سال 84 و به دنبال انحلال سازمان چای ، مسوول خرید تضمینی چای شد.
یکی از شواهدی که برای این اقدام غیرکارشناسی ارایه می شود،دریافت امتیازهایی مانند واردات چای و استفاده از حواله تولید داخلی است ، زیرا به ازای تولید هر کیلو چای ایرانی ، حواله واردات دو کیلو چای خارجی دریافت کردند که این حواله تا سال 92 وجود داشت.

انتهای پیام/

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *