• امروز : جمعه - ۱۲ آذر - ۱۴۰۰
  • برابر با : 28 - ربيع ثاني - 1443
  • برابر با : Friday - 3 December - 2021
1

مادر ایرانی، مهم ترین نسل در حال انقراض از عالم هستی

  • کد خبر : 32674
  • ۱۰ فروردین ۱۳۹۵ - ۱۴:۳۸
مادر ایرانی، مهم ترین نسل در حال انقراض از عالم هستی

امروزه با هجمه های رنگارنگ فرهنگی”خطر انقراض” نسل طلایی مادران سرزمینم را اندکی تهدید می کند؛ نسل طلایی از مادری که هیچگاه با پا به کودش شیر نداد تا از چت با دوستان گروهش جا نماند، مادری که هیچگاه فست فود را بر سفره خود اد نکرد تا فرزندانش برای همیشه ی روزگار، قورمه سبزی […]

امروزه با هجمه های رنگارنگ فرهنگی”خطر انقراض” نسل طلایی مادران سرزمینم را اندکی تهدید می کند؛ نسل طلایی از مادری که هیچگاه با پا به کودش شیر نداد تا از چت با دوستان گروهش جا نماند، مادری که هیچگاه فست فود را بر سفره خود اد نکرد تا فرزندانش برای همیشه ی روزگار، قورمه سبزی اش را نخورده لایک می کنند.

 

پایگاه خبری تحلیلی صبح رانکوه/ قاسم خوش سیما: مادر، همیشه مادر است و فارغ از هر نژاد و رنگ و تعلق به هر سرزمینی خاص و به دور از ظرف زمان باز هم ” مادر ” است. مقام مادری و یکی ازعظیم ترین موهبت های پرودگار برای تنها خلیفه خود در کائنات که همه ی ساکنان زمین مفتخر به دریافت این هدیه آسمانی شده اند. برهمین اساس هر آنچه سرمنشاء آسمانی و فرستاده ی حضرت دوست باشد زوال در آن معنایی ندارد و تا قیام یوم الدین، قابل امتداد است.

باز بدون شک مادر، مادر است و برای ” پایداری توام با مهربانی نسل بشر” هیچ راهی جز نگاه انسانی تر به مقام مادران جهان وجود ندارد. هرچند مادر به نام زندگی، مکملی برای پدر است اما به واسطه تولید اعجاز انگیز کالای نایاب و غریزی ” محبت واقعی” نسبت به پدر تمیز داده می شود و شاید در مقام قیاس، مهربانی مادران با سرشت عمدتا فیزیکال پدران قابل مقایسه نباشد و این تفاوت ذاتی میان زنان و مردان است.

اما این گونه انسانها که خود از سوی باریتعالی مفتخر به مقام مادری شده اند، خارج از معنای عام و حتی خاص کلمه، دارای ارزشیابی اجتماعی هستند و با احترام به همه ی مادران عالم و همه ی مادران کشورمان، بحث آن است که این پروانه های هستی از نقطه نظر اجتماعی به فراخور ” ظرف زمان و ظرف مکان ” با یکدیگر در تقاربند، هرچند همه ی آنها به حکمت پروردگارشان مفتخر به این مرتبه روحانی هستند.

در همین راستا مادری که به عنوان ” مدل و مانکن ” در فلان شبکه تبلیغ لوازم جنسی و در فلان کشور غربی عرض اندام می کند، ممکن است بیشتر از چند بار در سال فرصت دیدن تنها فرزندش را نداشته باشد. سوی دیگر مادری که به دلیل مشکلات جامعه، ده فرزند خود را هنگام کار در شالیزارهای برنج و چای زایمان کرده و هر دوی اینها مادرند و شکی در آن نیست که این نشان از سوی خداوند به آنها اعطا شده است. اما از حیث اکولوژی تمدنیک، مراتب روحانی و عمق پیوندهای عاطفی، تفاوت میان این دو مادر از زمین تا آسمانها و از کران تا بیکرانهاست است.

مطالعه زندگینامه بزرگان جهان مانند رنه دکارت، الکساندر فلیمینگ، خمینی کبیر، پرفسور سمعیی و افرادی از این دست نشان می دهد هیچکدام این افراد شماره دار جهان، زاییده ی مادری نیستند که روی ناز بالشی از سکه ها و با خدم و حشم، مادری کرده باشند بلکه زنانی بوده اند که با زجه های استخوان شکن، به معنای واقعی کلمه ” مادرانه ” کودک خود را به دنیا آورده اند، بر سر گهواره سرنوشت فرزند شب ها را به صبح رسانده اند، با همه ی نداری های روزگاران بر سر فرزندان آدمی نوازش و در گوشش لالایی مهر خوانده اند. گرسنه از سفره جامعه برخاسته اند تا او سیر شود، کور و کر مانده اند تا او سواد بیاموزد، در خدمت بشریت باشد و با گشودن روزنه های زندگی به سوی فرزندان – به عنوان سلول های تشکیل دهنده جامعه انسانی – بستر را برای تعالی همه جانبه انسانیت فراهم نمایند.

با کسب اجازه مجدد از همه مادران عالم، حال مادران سرزمینم را نه به لحاظ ارضای حس ناسیونالیستی، بلکه بر اساس واقعیت ها و مشکلات اجتماعی ادوار، لااقل در تاریخ معاصر ایران، ناب ترین جنس مادران در طول اعصار بشریت می نامیم. مادرانی که در کنار تعدد فرزندان، مناسب نبودن امکانات زندگی، مشکلات معاش خانواده، ستم مردان گاها بی تعهد و مواردی از این دست ناگزیر بوده اند بر سراعتقادات مذهبی خود، حتی با حکومت های عصرشان نیز مبارزه کنند. زنی که برای حفظ حریم مقدس مادرانه اش، همچنین صیانت از گوهر اعتقاد خود در صدفی به نام ” حجاب ” مقابل زمامداران عصرش ایستاد تا تار و پودی نه برای محدودیت بلکه از جنس مصونیت بر سرش بماند و حریم مادرانه اش منظری برای نامحرمان نگردد.

اما امروزه با هجمه های رنگارنگ فرهنگی” خطر انقراض ” نسل طلایی مادران سرزمینم را اندکی تهدید می کند. نسل طلایی از مادری که هیچگاه با پا به کودش شیر نداد تا از چت با دوستان گروهش جا نماند، مادری که هیچگاه فست فود را بر سفره خود اد نکرد و فرزندانش برای همیشه ی روزگار، قورمه سبزی اش را نخورده لایک می کنند. کلینرخانه اش هیچگاه کارگر نبود و همسر را به هیچ دلیلی از قلب دریایی اش ریموو ننمود. مادرانی که اگر دعای باران می کردند برای وسعت رزق بود و برکت دانه های گندم نه آنکه باران ببارد بلکه چکمه هایش را به پا نماید.
مادری که زندگی را به دو قسمت تبدیل می نمود. نیمه ی بیرونی در اختیار همسر و اگر همسر به هر دلیلی مانند مرگ از زندگی خارج می شد خود پدر می شد و مادری را هم ادامه می داد. هیچگاه به بهانه ی مهریه خانواده را از هم نپاشید. برای تربیت فرزندان نه از سی دی آموزشی کمک گرفت، نه ” بالا بالا ” خرید و نه اجازه داد دختر خردسال ابروهایش را سربالا عمل کند. با نگاه چپ به فرزندان ” بهانه غذا نخوردن ” از یادشان می رفت و بر سفره ی زندگی هر چیز بود برای هر دو جین از فرزندان همان بودو ولاغیر.

کودکان سلسله مراتب را از درون خانواده می آموختند و لباس فرزند ارشد باید به تن بعدی ها هم می خورد. سینه مرغ مال مهمان بود و پا مقابل پدر دراز نمی شد تا سنگ روی سنگ بماند و اینها همه از سیاست های مادران سرزمین من بود که به جامعه تعمیم پیدا می نمود مادرانی که با همین سیستم تربیتی، مقابل اصلاحات غربی شاهنشاه زمان خود، چادر به دندان نگهداشتند و فرزندانی تربیت نمودند که در هشت سال دفاع مقدس کشورمان مقابل تمام قدرت های نظامی جهان به پیروزی رسیدند.

اما امروزه یاد آوری همین بدیهیات زندگی اجتماعی، یعنی رعایت اصول حق تقدم اجتماعی، صرفه جویی،احترامات، زایش محوری خانواده ها به جای مصرف محوری – در اصول تربیتی – که در گذشته توسط مادران عملی می شد، تنها به واگویه کردن های نوستالژیک آن خاطرات، تقلیل پیدا نموده است.

روزگاری که مادر با “پی ام” از شوهر می خواهد سر راهش غذایی بخرد و به خانه بیاورد، تک فرزند خانه اشتها ندارد و ممکن است با تلگرام “پیتزا جلبک” سفارش دهد، مادر در گروه هم دانشگاهی هایش به دنبال آن است بداند بالاخره قصه فریال به کجا رسیده است و پدر نیز بدتر از مادر با پیراهن سرخ، روی کاناپه منزلش افتاده و در انتظار صدر نشینی تیم فوتبال محبوبش، چهار چوب تلویزیون را تماشا می کند.

حال اینکه این مادر خواهد توانست از دل اپلیکیشن های جور واجور عصر سرگردانی آدمیان در اتوبانهای شلوغ، محمد جهان آرا، علیرضا خلوص دهقان پور، حسین املاکی و امثالهم تربیت نماید یا خیر، پاسخی می خواهد که در دل مادران چند دهه گذشته سرزمین من نهفته است.مادرانی متفاوت با همه ی مادران جهان که چه بخواهیم و چه نخواهیم نسل طلایی شان به آرامی در حال انقراض است و چرخ های زنگ زده دگرگونی های صنعتی و گذر جامعه به سوی مدرنیته مجازی و کذایی، آلارم های هشدار قرمز رنگی را نشان می دهد.

روزتان مبارک همه ی مادران آزاده ی سرزمین آریایی من

منبع: خبرگزاری کاسپین

لینک کوتاه : https://rankoohnews.ir/?p=32674

ثبت دیدگاه

مجموع دیدگاهها : 0در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : ۰
قوانین ارسال دیدگاه
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.