وستاها به‌عنوان مهم‌ترین مراکز تولید غذا نقش مهمی در تأمین امنیت غذایی کشور دارند اما آنچه در سال‌های اخیر با عنوان توسعه روستایی مطرح می‌شود اغلب توسعه مشاغل غیر کشاورزی مانند صنایع‌دستی و گردشگری روستایی است که سازگاری کمتری با دانش و فرهنگ بومی مناطق روستایی دارند.

به گزارش رانکوه نیوز، بشری کاظم پور در یادداشتی نوشت: با توجه به سخنان اخیر نماینده ولی‌فقیه گیلان مبنی بر ویلاسازی در روستاهای گیلان و برخورد با این سرمایه‌داران، قرارگاه احمدی روشن بسیج دانشجویی گیلان بر آن شد جهت ارائه نظر کارشناسان نکاتی را ذکر کند.

دو مسئله اساسی که به ویلاسازی و تبدیل روستاها از بخش تولیدی به خدماتی قوت می‌بخشد.

اول؛ تفاوت دیدگاه به عملکرد روستا که منجر به گسترش گفتمان توسعه روستایی منهای کشاورزی می‌شود و دوم عدم وجود متولی مشخص جهت توسعه روستا است.

اولاً توجه و تمرکز بر روستاها همواره مورد تأکید امام (ره) و مقام معظم رهبری بود و معظم له روستاها را به‌عنوان کانون تولید و ارزش‌آفرینی معرفی کردند؛ زیرا روستاها به‌عنوان مهم‌ترین مراکز تولید غذا نقش مهمی در تأمین امنیت غذایی کشور دارند اما آنچه در سال‌های اخیر با عنوان توسعه روستایی مطرح می‌شود اغلب توسعه مشاغل غیر کشاورزی مانند صنایع‌دستی و گردشگری روستایی است که سازگاری کمتری با دانش و فرهنگ بومی مناطق روستایی دارند و عمدتاً نقش تولیدی روستا را کم‌رنگ می‌کنند.

از جهاتی عده‌ای در استان‌‌های شمالی کشور معتقدند افزایش ساخت ویلا سبب رونق بازار مشاغل می‌شود، سرمایه‌ای که از راه ساخت‌وساز ویلا‌ها به استان وارد می‌شود به‌طور عادلانه در استان توضیح نمی‌شود و به قشر خاصی تعلق می‌گیرد، به‌علاوه سبب رشد بازار مصرفی شده و در نهایت منجر به فروش زمین‌های کشاورزی توسط کشاورزان به افراد غیربومی می‌شود که نتیجه آن مهاجرت روستاییان کشاورز به شهر است.

ثانیاً تا سال ۱۳۷۹ مسؤولیت اصلی توسعه و آبادانی روستاها بر عهده جهاد کشاورزی بود که با ادغام دو وزارتخانه جهاد سازندگی و کشاورزی وزارت جهاد کشاورزی تشکیل شد و عملاً مأموریت توسعه روستایی متولی مشخص خود را از دست داد به‌عبارت‌دیگر نخستین چالش پس از انحلال جهاد سازندگی، نبود متولی توسعه روستایی بود.

به گزارش مرکز پژوهش‌های مجلس در حال حاضر ۲۳ نهاد و دستگاه با امورات روستا مرتبط هستند که نتیجه آن موازی کاری، اتلاف منابع، سردرگمی روستاییان و درنهایت پیچیدگی مشکلات روستا و عدم توسعه این مناطق مهم از کشور شده است.

نتیجه آنکه خلأ وجود طرح‌های جامع بومی جهت توسعه مناطق روستایی توسط یک متولی و مرجع‌ مشخص منجر به از دست دادن استقلال و امنیت غذایی، مهاجرت روستاییان، حاشیه‌نشینی شهرها، فروش زمین‌های کشاورزی، ویلاسازی در زمین‌های کشاورزی و تضعیف بخش مولد کشور می‌شود.

انتهای پیام/

منبع: فارس