با آجیل مردم طوری رفتار کنید که دوست دارید با آجیل شما رفتار شود!

با عرض تبریک سال نو خورشیدی خدمت تک تک پارسی زبانان در سرتاسر دنیا، امیدوارم سیصد و شصت و چند روز آینده نیز برای همه عزیزان توام با تندرستی و خبرهای بسیارمسرت بخش باشد.

دوستانی که افتخار آن را داشتم برایشان پیام تبریک سال نو ارسال کنم، از بنده پیامک متفاوتی را نسبت به دیگر پیام های رایج دریافت نمودند و آن اینکه وضعیت موجود را به کسی تبریک نگفتم و فقط روزی را آرزو کردم که به واسطه تکنولوژی،تولید رقابت پذیر ایرانی (به فرمایش رهبر فرزانه نظام ) و انظباط اجتماعی – فارغ از شعارها – در کنار کار و کار و کار، یادمان رفته باشد بهار، یکم فروردین واصطلاحا نوروز آمده و آنروز از نظر من عید واقعی است و در عین حال، به نظر دیگر هموطنانمان نیز احترام خواهم گذاشت.

راستش هرچه فکر کردم این بگیر و ببندهایی که به نام عید معروف شده یعنی چه، چیز خاصی گیرم نیامد.خیلی دوست ندارم کام مخاطبان گرامی ام را در این روزهای اصطلاحا شاد تلخ کنم اما خیلی خودمانی بگویم که تکرار و تراکم تعطیلات پی در پی کشورمان بسیار آزار دهنده است و بقول یکی از مخاطبان خوب ایرانی ام در فضای مجازی که در کشور دیگری زندگی می کنند پرسیدند :شما در ایران کی وقت برای کار واقعی و تولید دارید؟

هنوز چند روزی از تعطیلات بلند مدت برف های اخیر نمی گذرد، فردا ماه خرداد است، مسابقات مقدماتی جام جهانی فوتبال در راه است و باید فوتبال آلوده ایرانی را پیگیری کنیم، تولید کشورنیمه تعطیل و بیشتر وقت مفید جامعه به کما می رود.تابستان می آید و اکتیو ترین قشر فکری ، یعنی خانواده ی آموزش و پرورش و آموزش عالی مانند خیلی از مواقع سال کرکره شان پایین می آید. یک سال و4/۵۳%روز تعطیلی کاملا رسمی سالیانه در آموزش و پرورش دیوانه کننده است و در کنار آن تعطیلات غیر رسمی مانند برف، باران، زلزله، جیم شدن های متقابل و هزار درد بی درمان دیگر که خانی می آید تعطیل است وخانی می رود تعطیل می شود نیز به این اعداد رسمی اضافه شود. قبل تعطیلی و بعد از آن نیز که عملا تعطیل هستیم، در حقیقت یک بین تعطیلات بزرگ را در پیش داریم و در واقع کلا برخی از بخش ها ” تعطیل ” هستیم و خودمان خبر نداریم.

اما از بحث دور نشویم.مهمانی رفتیم و خواستم خیلی متمدن آجیل بخورم و تصمیم گرفتم اولین چیزی که از ظرف آجیل خوری برمی دارم لاجرم فندق و دومی پسته نباشد.این کار را با تخمه ژاپنی و نهایتا تخم کدو آغاز کردم و در پایان آنچه ته ظرف ماند پسته بود و فندق های درشت که شاید چنین آجیل خوردنی در همه اعصار بشریت از زمان حضرت آدم تا کنون بی سابقه بوده باشد.پس از این دید و دربازدید، همان میزبانان که حالا میهمان بودند با یورش به آجیل ها، آنچه که پس از تاخت و تاز از خود بجا گذاشتند ویرانه های برجامانده مانند انواع تخمه و چند پسته گریان بود که دندانهای نیششان بر آنها کارساز نبوده و از بس در دهانشان چرخیده بود براق نشان می داد.
حال منظور از نوشتن چنین مطلبی این است که در احترام و اجرای قانون، یک دست صدا ندارد و با یک گل هم هرگز بهار نمی شود. به عبارتی چنانچه شما بخواهید کاملا متمدن منتظر اتوبوس یا در صف مترو بمانید، هر کس و ناکسی بدون رعایت صف و با تنه زدن از کنار شما رد میشود و اگر جنابعالی یک ماه هم صبر کنید تا متمدن و با شخصیت وارد آنجا شوید فایده ای نخواهد داشت، هرگز به مرادتان نخواهید رسید و تنها به شما خواهند خندید. بر همین اساس است که می گویند در شهری که همه کج راه بروند به کسی که راست حرکت کند می خندند و انگشت نما خواهد شد.
بحث طنز آجیل در حقیقت تعمیم داستان به کل جامعه ماست.آغاز سال است و شاید لازم باشد جامعه ایرانی بالاخره به این فکر بیافتد که چه اتفاقی در این کشور پیش آمده است که رعایت بدیهیات در بسیاری از موارد بی عرضگی، خنده دار و بی معنی جلوه می دهد، خیلی ها همرنگ شدن با جماعت را پیشه کرده اند و اگر غیر آن باشد موجب خنده دیگران می گردند ودور زدن قانون زرنگی جلوه داده می شود.

ظرف آجیل جامعه را در نظر بگیرید که همواره دانه های درشت و خوشمزه تر برای مهمانان یکبار است و آنچه می ماند اقلام به درد نخوری که برای صاحب اصلی خانه بجا خواهد ماند. ظرف آجیلی که اگر صاحب خانه حرفی بزند متهم به خساست می شود و چنین رفتاری در جامعه نجیب و شرقی ما هرگز رخ نخواهد داد.
تصور نمائید مقابل مغازه زیتون فروشی و تعداد زیاد مشتریان در حال تست کردن انواع زیتون هستند. زیتونها را می خورند، تعدادی هسته را از دهانشان بیرون می آورند و در کمال تعجب آنرا داخل همان ظرف زیتون برمی گردانند و عده ای دیگر نیزهسته ها را وسط خیابان پرت می کنند. وقتی از مغازه دار جای سطل زباله اش را جویا شدم گفتند چنین سطلی ندارند و توصیه کردند هسته را وسط خیابان پرت کنم ـ کاری که همه می کنند – اما با دیدن صحن

ه گذاشتن هسته در دستمال کاغذی و بردن آن به منزل یا اولین سطل زباله ، خندید و از نظر ایشان کم عقل به نظر آمدم.

در مجموع جهات جامعه به جایی از قانون گریزی و بی انظباطی ـ خصوصا در بخش های مالی و تجاری ـ رسیده است که احترام به آن خنده دار و اشخاص قانونمند ـ به دلیل قرار گرفتن در اقلیت ـ تنها و بی یاور مانده اند. این رویه موجب می شود اجتماع در طولانی مدت به بیماری مهلکی به نام ” لفظ به من چه ” گرفتار آید که بسیار خطرناک است. آنوقت است که باید ترسید گروه انسانهای قانون مدار نیز بگویند به من چه و حالا که قانونمدی موجب تمسخر دیگران می شود و یا قانون موجب نابودی حقوقم می گردد، پس به من چه و من هم مانند دیگران به انظباط و قانون تن نمی دهم و مانند همه با خوردن فندق و پسته های منابع متعدد کشور، همان کاری را می کنم که دیگران انجام می دهند و هسته های قانون گریزی را هم وسط خیابان و زیر پای عابران ضعیف پرت می کنم. کاری که همه می کنند، به من چه و ادامه این رویه بسیار خطرناک و کاملا نگران کننده است چون بی قانونی دارای ابعاد وحشتناک دیگری نیز هست که آنوقت با گذر از هسته زیتون و فندق و پسته، کار به دزدی های میلیاردی، دزدی های نفتی وخدای ناکرده اسید پاشی هایی می انجامد که شخص خودش را شاکی،متهم، وکیل، قاضی و مامور اجرای احکام می داند و احساس می کند در غیر اینصورت کلاهش پس معرکه خواهد ماند.اما همه این موارد تنها باورهای غلط هستند و البته در هر صورت می بایست به قانون تن دهیم، حتی اگر یک نفر در یک کشور باشیم. به امید آنروز.

قاسم خوش سیما